Z pewnością spotkanie z aktorem, gościem starosądeckiej Peryferiady, Adamem Woronowiczem, będzie długo pamiętane. Artysta niezwykle barwnie soczyście opowiadał o swoje pracy w filmie, teatrze, „Łomżuni”, życiu…
Prowadzący spotkanie Filip Nowak pytał artystę o początki jego życia.
– Kiedy w latach siedemdziesiątych mama mnie zabierała, jak przyjeżdżał cyrk do mojego miasta, do Białegostoku, nigdy nie sądziłem patrząc na przyczepy artystów cyrkowych, że to będzie moja przyszłość. My aktorzy jesteśmy trochę w takim ruchu. Pytanie, czy zajmuję się jakimś tam chodzeniem po linie, czy zwierzętami fakt jest taki, że to chyba jest wpisane w nasz zawód, czy tego chcemy, czy nie, ale te podróże, to przemieszczanie się, różne plany, także to jest jakaś taka specyfika naszego zawodu, cygański taki zawód troszeczkę.
W tym roku bardzo dużo mówi się o wpsomina Danutę Szaflarską.
– To był rok 2001, ona miała 89 lat, więc jest nadzieja dla nas wszystkich, że możemy dostać etat również w takim wieku. – dodał Adam Woronowicz. – Ale fakt jest taki, że w tamtym roku Teatr Nowy w Warszawie, że odchodzi Jadwiga Jankowska-Cieślak, odchodzi Staszek Budny, odchodzi Ewa Dałkowska. Okazało się, że teatr został sparaliżowany. Nie był w stanie wygenerować aktorów z tej półki, żeby mogli tworzyć i być w spektaklach. Stanął repertuar.
Okazuje się, że są ludzie niezastąpieni, ale w tym wypadku wszyscy się przekonali, że nie da się zastąpić. Tak samo jak Danusi w spektaklu, w tym i w wielu innych, nie da się zastąpić. Ona była bardzo szczęśliwa, że dołączyła do takiego młodego zespołu. A i my byliśmy szczęśliwi, że jest z nami i współtworzy ten zespół. Kiedy odchodzą tacy aktorzy, którzy zostali tutaj przeze mnie wymienieni, absolutnie nie można nikim ich zastąpić. To jest coś takiego, że następuje taka wyrwa i chyba sztuka i w ogóle teatr pokazuje, że ludzie, którzy odchodzą w takim wieku, to są absolutnie nie do zastąpienia. Był tutaj Krzysio Globisz, to jest zupełnie absolutnie ktoś, kogo się nigdy nie da zastąpić.
O szkole teatralnej
– Było takie wydarzenie, które bardzo mocno się jakoś przełożyło na moje wybory w szkole teatralnej, na takim przedmiocie jak formy i style. Uczyliśmy się chodzić w pelerynach, zdejmować kapelusze, kłaniać się, gdyby nam przyszło zagrać jakiegoś tam szlachcica ….W sumie jakbym tak zliczył, to do niczego mi się nie przydały. Miałem przedmiot i nigdy z tego nie skorzystałem, a gdybym miał skorzystać, to pewnie na planie pojawiłby się ktoś, kto nas by tego uczył. Na drugim roku szkoły teatralnej w Warszawie, byłem takim śmieszkiem, rozśmieszałem, no i tak trochę przeszkadzałem. Pani profesor któregoś razu, po jakichś zajęciach wzięła mnie na bok i powiedziała – wiesz, rozśmieszanie jest bardzo proste, bardzo łatwe, ale zagrać coś serio, to jest znacznie trudniejsze. I to był punkt przełomowy, ja od tamtej pory, przez 20 lat swojego , jakby stroniłem od czegoś takiego, co byśmy dzisiaj nazywali komedią. Oczywiście gdzieś tam grywałem w teatrach, jakieś takie rzeczy, natomiast ja generalnie gardziłem takim repertuarem i życie mnie jakoś tak totalnie pozamiatało w tym temacie, ja tego nie szukałem. Nagle w takim dojrzałym wieku pojawiły się propozycje właśnie, które gdzieś tam mnie zagarnęły w komedii, a ja się poczułem znowu swobodnie, jakbym był na drugim roku szkoły teatralnej.
Adam Woronowicz opowiadał o filmie „Popiełuszko”, o Marcinie Wronie i nie mogło zabraknąć tematu „Łomżuni”.
– Na dzisiaj dla mnie to temat zamknięty – mówił Adam Woronowicz. – Oczywiście nigdy nie nie wiadomo co będzie kiedyś. Dwa lata temu dzwoni telefon i otrzymuję wiadomość, że chcą nadać w Łomży „honorowego obywatela” – to jest coś niesamowitego. Na rynku w kapeluszu siedzi Hanka Bielicka, teraz wyobraźcie sobie, że oni będą robić dlew Łomżuni, nie.
Aktor opowiadał o nagrodach w Gdyni, o s[potkanioach z widzami…
Kto nie był na spotkaniu z Adamem Woronowiczem niech żałuje…
